ମାଆର ମମତା

କାଜଲମୟୀ ରାଉତ

ଏକ ଛୋଟ ଗାଁର କୁଡ଼ିଆ ଘରେ ରହୁଥିଲେ ସୀତା ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜୁ୤ ସୀତା ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥାରେ ଗରିବ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମନ ଥିଲା ଖୁବ୍ ଉଦାର ଏବଂ ସେ ସ୍ନେହ-ମମତାରେ ଧନୀ ଥିଲେ୤ ପରଘରେ କାମ କରି ସେ ଯାହା ପାଉଥିଲେ, ସେଥିରେ ଅତି କଷ୍ଟରେ ରାଜୁର ପାଠପଢ଼ା ଖର୍ଚ୍ଚ ତୁଲାଉଥିଲେ୤
ରାଜୁ ପିଲାଦିନୁ ବହୁତ ମେଧାବୀ ଥିଲା୤ ସେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ମାଆକୁ କହୁଥିଲା, “ମାଆ, ମୁଁ ବଡ଼ ହେଲେ ବହୁତ ପଇସା ରୋଜଗାର କରିବି ଏବଂ ତୋତେ ଦୁନିଆର ସବୁ ସୁଖ-ସୁବିଧା ଦେବି୤” ସୀତା ହସି ଦେଇ କହୁଥିଲେ, “ବାପାରେ, ତୁ ଜଣେ ଭଲ ମଣିଷ ହେବୁ, ସେଇଟା ହିଁ ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ୤”
ସମୟ ଚକ୍ର ଘୂରି ଚାଲିଲା୤ ରାଜୁ ବଡ଼ ହୋଇ ସହରରେ ଏକ ଭଲ ଚାକିରି ପାଇଲା୤ ଆରମ୍ଭ ଦିନମାନଙ୍କରେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ମାଆକୁ ଫୋନ୍ କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସହରର ଚାକଚକ୍ୟ ଓ କାମର ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ ସେ ନିଜ ମାଆକୁ ପାଶୋରି ଦେଲା୤ ମାଆର ମନେ ପକାଇବା କଥା ତାକୁ ଏବେ ବିରକ୍ତିକର ଲାଗିଲା୤
ହଠାତ୍ ଦିନେ ସୀତାଙ୍କ ଦେହ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଖରାପ ହେଲା୤ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଖବର ପାଇ ରାଜୁ ତୁରନ୍ତ ଗାଁକୁ ଧାଇଁ ଆସିଲା୤ ମାଆଙ୍କୁ ସେହି ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ତା’ର ପଥର ପାଲଟି ଯାଇଥିବା ମନ ତରଳି ଗଲା୤ ସେ ମାଆଙ୍କୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ବହୁତ କାନ୍ଦିଲା୤
ସୀତା ଅତି କଷ୍ଟରେ ଆଖି ଖୋଲି ରାଜୁ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ, “କାନ୍ଦେନା ରେ ପୁଅ! ତୁ ଭଲରେ ଅଛୁ ଶୁଣିଲେ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଖୁସି୤ ତୁ ମୋତେ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲୁ ସତ, କିନ୍ତୁ ଜଣେ ମାଆ କେବେ ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ଭୁଲିପାରେନା୤”
ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜୁ ନିଜ ଭୁଲ୍ ବୁଝିପାରିଲା୤ ସେ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ, ମାଆର ଭଲପାଇବା ନିଷ୍କଳଙ୍କ, ପବିତ୍ର ଓ ଅମୂଲ୍ୟ୤ ଦୁନିଆ ବଦଳି ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମାଆର ମମତା କେବେ ବଦଳେ ନାହିଁ୤










+୨ ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷ (ବିଜ୍ଞାନ)
ଏରୋନଟିକ୍ସ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, ସୁନାବେଡ଼ା