ଦୃ୍ଷ୍ଟିରୁ ଦିବ୍ୟଦୃଷ୍ଟି

କୃଷ୍ଣାକାବେରୀ ଖଣ୍ଡାଇ

ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦିବ୍ୟଦୃଷ୍ଟି: ଏକ ଅନନ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଅକୁହା କଥା
ଭୁବନେଶ୍ୱରର ସେହି ପ୍ରଶାନ୍ତ ପରିବେଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅନୁଷ୍ଠାନଟି କେବଳ ପଥର କାନ୍ଥର ଗୋଟିଏ କୋଠା ନୁହେଁ, ବରଂ ହଜାର ହଜାର ‘ନିର୍ବାପିତ ଆଲୋକ’ ପାଇଁ ଏକ ‘ଜୀବନ-ସଂଜୀବନୀ’୤ ଯେଉଁଠି ଦୁନିଆର ରଙ୍ଗ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆଖିରେ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ନଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଅଥଳ ବିଶ୍ୱାସର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଇଁଥାଏ୤
ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନଟି ଏକାଧାରରେ ସେବା ଏବଂ ସଂକଳ୍ପର ଏକ ସଙ୍ଗମସ୍ଥଳ୤ ଏଠାରେ ଜଣେ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଶିଶୁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ କରି ତା’ର କୁନି ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ବ୍ରେଲ୍ ଲିପିର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେତେବେଳେ ତା’ ମନରେ ଭରିଯାଏ ଏକ ‘ଅଜାତ ପୁଲକ’୤ ସେ ଅନୁଭବ କରେ ଯେ ଅନ୍ଧାର ହିଁ ଶେଷ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ହିଁ ନୂଆ ଆଲୋକର ବୀଜ ଲୁଚି ରହିଛି୤
କିନ୍ତୁ ଏହି କାହାଣୀର ସବୁଠାରୁ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ ହେଉଛି ସେହି ‘ଭବିଷ୍ୟତର ଗୁରୁ’ ମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି୤ ସେଠାରେ ସାଧାରଣ ଯୁବକଯୁବତୀମାନେ ନିଜ ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟବାନ ସମୟ ଅତିବାହିତ କରି ସେହି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇବାର କଳା ଶିଖନ୍ତି୤ ଏହି ପ୍ରଶିକ୍ଷଣାର୍ଥୀମାନେ ନିଜେ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୟା ଏବଂ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ଏକ ‘ଫଲ୍ଗୁ ଧାରା’ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ୤ ସେମାନେ ଶିଖନ୍ତି ଯେ, ଶିକ୍ଷାଦାନ କେବଳ ବହିର ପୃଷ୍ଠାରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ‘ନିଷ୍ପାପ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ’କୁ ବୁଝିବାରେ ଥାଏ୤
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣାର୍ଥୀ ଶିକ୍ଷକ ଜଣେ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଶିଶୁର ହାତ ଧରି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲିବାକୁ ଶିଖାନ୍ତି କିମ୍ବା ତା’ର ଜ୍ଞାନର ତୃଷ୍ଣାକୁ ମେଣ୍ଟାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ‘ଆତ୍ମିକ ସେତୁ’ ଗଢ଼ିଉଠେ୤ ସେହି ଶିକ୍ଷକମାନେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ବିଭିନ୍ନ ବିଶେଷ ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯାଇ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଥିବା ଏହି କୁନି କୁନି ପ୍ରତିଭାମାନଙ୍କୁ ‘ଦୀପଶିଖା’ ଭାବେ ଗଢ଼ିତୋଳନ୍ତି୤
ସତରେ, ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନଟି ଆଜି ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ‘ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ’୤ ଏହା କେବଳ ଜୀବିକା ଯୋଗାଉ ନାହିଁ, ବରଂ ମାନବିକତାର ଏକ ନୂଆ ପରିଭାଷା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି୤ ଏଠାରୁ ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିବା ପ୍ରତିଟି ଶିଶୁ ଏବଂ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେଇଥିବା ପ୍ରତିଟି ଶିକ୍ଷକ ହେଉଛନ୍ତି ସମାଜର ‘ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ’, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରମାଣ କରନ୍ତି ଯେ, ସେବା ହିଁ ପରମ ଧର୍ମ ଏବଂ ସହାନୁଭୂତି ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି୤










ନାମ - କୃଷ୍ଣା କାବେରୀ ଖଣ୍ଡାଇ
ଜିଲ୍ଲା - ଭଦ୍ରକ