ଅନେକ କଳାଛାଇ - ୩୯

ଅଶୋକ ବିଶ୍ବାଳ

ଏ.ଟି.ଆର. ରାସ୍ତାରେ ଆଜିର ସାଧାରଣ ଜୀବନ-୧
୧-
ଆଗକୁ କଳା ରାସ୍ତା ଲମ୍ବି ଯାଇଛି୤ ସେ ରାସ୍ତାରେ ଯାଇ କିଛି ଖୋଜିନେଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା୤ ତେଣୁ ଅବିନାଶ ବାହାରି ଯାଇଥିଲା୤
ଦକ୍ଷିଣ ଆଣ୍ଡାମାନର ଜିରକାଟାଙ୍ଗର ଅତି ଛୋଟ ବଜାର ଭିତରେ ସଲିମା ବିବିଙ୍କ କଥା ଅବିନାଶ ପଚାରିଲା୤ ଜିରକାଟାଙ୍ଗପରେ ରାସ୍ତା ଜଙ୍ଗଲହୋଇ ଜେଟି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଯାଇଛି । ସେଠି ଆଉ ସାଧାରଣ ଲୋକ ରହୁନାହାନ୍ତି, ତାହା ଜାରୱା ଅଂଚଳ । ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଆବୁ ହମଜାଙ୍କ ଆଖିରେ ଶୂନ୍ୟତା ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲାଭଳି ଥିଲା । ସେ ବେଶ ଗୋରା ଲୋକ । ଆଣ୍ଡାମାନର ଖରାରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଶିଝିନି । ଲଗୁଛି ବେଶ କିଛି ସମୟ ଘରେ କଟାଉଛନ୍ତି । ବାହାରେ ଏଠାକାର ଖରାରେ ଦେହ ବାଇଗଣ ଭଳି ସିଝି କଇଥା ହୋଇଯିବା କଥା । ବାଳକୁ କଳା କରିଛନ୍ତି କି ବା ଏବେବି ତାଙ୍କ ବାଳ ଗାଢ କଳା କିଛି ଜାଣି ହେଉ ନଥିଲା । ବାଳ ବୟସ ହିସାବରେ ସେମିତି କିଛି ଝଡିନି । ଦେହରେ ଇସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିବା ପରିଷ୍କାର ପୋଷାକ ଥିଲା ।
ଗାଡିରେ ବସିଛନ୍ତି ।- ଆବୁ ହମଜା ଜଙ୍ଗଲ ଆଡକୁ ଅନାଇ କହିଲେ । ଆଖି ଗାଡି ଆଡକୁ ଗଲାନି । ସମସ୍ତେ ବାହାରେ ବୁଲୁଥିଲାବେଳେ ସଲିମା ବିବି କ’ଣ ପାଇଁ ଗାଡି ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି? ବାହାରେ ସାମାନ୍ୟ ବର୍ଷା, ଜଣେ ଓଦା ହେବନାହିଁ, ଦେହରେ କିଛି ପାଣି ଛିଟିକା ମାତ୍ର ମାରିବ । ଗରମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ । ଟିକେ ବୁଲିବାକୁ ଭଲ ଲାଗିବ । ତଥାପି କ’ଣପାଇଁ ଜଣେ ମହିଳା ଗାଡିର କାଚକୁ ଓଠାଇ ଦେଇ ଚୁପଚାପ ଗାଡି ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି ? ଆବୁ ହମଜା ଗାଡିପାଖକୁ ଯାଇ ସଲିମା ବିବିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । ଜଣେ ବୟସ୍କା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଲମ୍ବା ଚଉଡା ମହିଳା ଡୋର ଖୋଲି ବାହାରକୁ ଆସିଲେ । ସଲିମା ବିବିଙ୍କୁ ଅବିନାଶ ପ୍ରଥମେ ତ ଚିହ୍ନି ପାରିଲା ନାହିଁ । ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଦେଖା । ଆଗରୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଔଜଲ୍ୟ ଥିଲା, କୁହାଯାଇପାରେ ମୁହଁ ଯେମିତି ଜଳୁଥିଲା ଭଳି ଦେଖାଯିବ୤ ସେ ଦେହର ଉପରେ ଏକ ମୁହଁ ନ ଲୁଚୁଥିବା କପଡା ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ମୁହଁରେ ଭାଙ୍ଗ ପଡିଗଲାଣି, ଚମ ଶିଥିଳ ହୋଇଗଲାଣି । ଆବୁ ହମଜାଙ୍କ ତୁଳନାରେ ତାଙ୍କ ବାଳ ସେମିତି କିଛି ଅଧିକ ଚକ୍ ଚକ୍ କରୁନି । କିଛି ବାଳ ତ ଧଳା ପଡି ଆସିଲାଣି ।
ଏଇପରା ଅବିନାଶ ।- ଆବୁ ହମଜା ଚିହ୍ନାଇ ଦେଉଥିଲେ । ସଲିମା ବିବି କିଛି ଜାଣି ପାରୁ ନଥିଲେ । ଏ ଭିତରେ ବୋଧହୁଏ ନାଁ ଭୁଲି ଯାଇଥିବେ । ସେ ଆଖି ମଳିଲେ । ନାକ ଉପରେ ଚଷମା ନାହିଁ, ଆଖିର ଚିହ୍ନିବା ଶକ୍ତି କମ ହେଇଛି କି ନାହିଁ ଜଣା ପଡୁନି । ସେ ଭଲଭାବେ ଅନାଇଲେ ।
ଆପଣ?- ଏତିକି ମାତ୍ର ଶବ୍ଦ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ବାହାରିଥିଲା
ଆବୁ ହମଜା କଥାଟା ଠଉରାଇ ନେଲେ । ସଲିମା ବିବି ଅବିନାଶକୁ ଜାଣି ପାରୁ ନାହାନ୍ତି । ସେ ଅବିନାଶର ପରିଚୟ ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅବିନାଶର ବିତିଯାଇଥିବା ପୁରୁଣା କଥାଗୁଡିକୁ ମନ ପକାଇ ଦେଲେ । ଅନେକ ଅନେକ ଦିନ ତଳେ କିଛି ମାସ ସେମାନେ ଏକ ଜାଗାରେ ରହିଥିଲେ । ଆବୁ ହମଜା ଓ ସଲିମା ବିବି ଅତି ସ୍ନେହର ସହ ଅତିଥି ସକ୍ରାର କରନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାରରେ ଆଭିଜାତ୍ୟ ଥାଏ । କେବେ ସାଧାରଣ ଲୋକପରି ବ୍ୟବହାର କରି ନାହାନ୍ତି ।
ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରଟା ଚିହ୍ନିଲା ଚିହ୍ନିଲା ଭଳି ମନ ହେଉଥିଲା । ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରଟା ଭୁଲିଯିବା ଭଳିଆ ସ୍ୱର ନୁହେଁ । ଯାହାହେଉ ସେ ମୋତେ ମନେ ପକାଇ ଦେଲେ ।- ସଲିମା ବିବି ଧିରେ କହିଲେ । ବାହାରେ ମେଘ ଅନେକ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଥିଲା । ଜିରକାଟାଙ୍ଗରେ ଗଛଗୁଡାକ ପୁଲିସ ଷ୍ଟେସନ ପଛରେ ବେଶ ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ବଢିଥିଲା । ସେଠି ବଉଦମାନ କିଛି ଲାଗି ରହିଥିଲା । ପବନରେ ମେଘକଣାମାନ ଚକାଚକା ଭଉଁରି ଖେଳୁଥିଲା ଆଉ ମୁହଁରେ ବାଡେଇ ହୋଇ ଯାଉଥିଲା । ମୁହଁରେ ଥଣ୍ଡାପାଣି ବାଜିଲେ ଚେତା ଫେରିଆସିଲା ଭଳି କିଛି ପୁରୁଣା କଥା ମନେ ପଡିଯାଏ ।
ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱର ମୋର ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାନରେ ଗୁଞ୍ଜରୁ ଅଛି । କିନ୍ତୁ ନାଁଟା ଭୁଲିଯାଇଥିଲି । ଆପଣ ଆଉ ଯେ ଆସି ନାହାନ୍ତି ।- ସଲିମା ବିବି ଆଉଥରେ କହିଲେ ।
ଅବିନାଶ ଅନେକ କଥା ମନେ ପକାଇଲା । ସେହି ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅଟାର କଥା । ସଲିମା ବିବିଙ୍କର ଝିଅ ବହୁତ ସୁନ୍ଦରୀ । ସେମାନେ କିଛି ସମୟ ସାଙ୍ଗରେ କଟାଇଛନ୍ତି । ବଡ଼ ମିଷ୍ଟଭାଷୀ ଝିଅଟି ।
ସାୟେଦା କେମିତି ଅଛି?- ଅବିନାଶ ପଚାରିଲା । ସେ ନାଁଟା ତା’ର ମଧ୍ୟ ପୁରା ମନେ ନଥିଲା । ତାଙ୍କ ଝିଅ ନାଁ ସାୟେଦା ନା ଶବନମ ନା ପରଭିନ? ମନେ ପଡୁନଥିଲା କିଛି ଅସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ନାଁଟା ସାୟେଦା ବୋଲି ମନେ ପଡୁଥିଲା । ସେ ସମୟରେ ଆଉ କିଛି ଝିଅ ଥିଲେ । ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନୁପାତିକ ଭାବେ ସୁନ୍ଦରୀ ।
ଆପଣ ତା’ ପାଇଁ ଦୁଆ କରନ୍ତୁ, ତା’ ପାଇଁ ଦୁଆ କରନ୍ତୁ ।- ସଲିମା ବିବି ପ୍ରାୟ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ । ଅବିନାଶ କିଛି ବୁଝି ପାରୁ ନଥିଲା । ସାୟେଦା ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ, ବେଶ ସୁସ୍ଥ ସବଳ । ସଲିମା ବିବିଙ୍କର ଅଲିଅଳୀ କନ୍ୟା । ଏକ ଫୁଟନ୍ତା ଫୁଲପରି ସାୟେଦା ଲାଗେ । ବିଷୁବରେଖାର ପାଖରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଝିଅଟି ବହୁତ ଗୋରା ଥିଲା । ବେଶ ହସକୁରୀ ଝିଅଟା । କ’ଣପାଇଁ ସଲିମା ବିବି ତା’ ପାଇଁ ଦୁଆ କଥା କହୁଛନ୍ତି?
ଅବିନାଶର ଆଖି ଭାରି ହୋଇଗଲା । ବାହାରେ ସେମିତି ଓଜନିଆ ଜଳକଣାଗୁଡା ମୁହଁକୁ ଘୋଡାଇ ପକାଉଥିଲା । କ’ଣ ଘଟିଛି?
ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଆଉ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଥିଲା ।– ଅବିନାଶ କହିବା ଟିକିଏ ଲଜ୍ଜାହୀନ କଥାଭଳି ଲାଗିପାରେ । ଏକ ମା’କୁ ତା’ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ବିଷୟରେ କହିଲେ ମା’କଥାକୁ ଭିନ୍ନ ଅର୍ଥରେ ନେଇପାରେ । ଏକ ତରୁଣୀ ବିଷୟରେ କହିଲେ ବିଷୟଟା ସମ୍ବନ୍ଧର ଗହୀର ଭିତରକୁ ଟାଣିହୋଇଯାଏ । ଏଇଟା ସତଯେ ମା’ମାନେ ସାଧାରଣତଃ ସନ୍ଦେହୀ ହୋଇଥାଆନ୍ତି । କେହି ପୁରୁଷ ଝିଅ ସହ କଥାହେଲେ ପ୍ରାୟ ଭିନ୍ନ ଅର୍ଥରେ ନେଇଥାଆନ୍ତି । ଅବିନାଶ ମନରେ କିଛି ସେମିତି ଭାବନା ନଥିଲା । ସେ ସାଧାରଣ ଭାବେ ସାୟେଦାର ଗୁଣକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲା ।
ଆଉ ତା’ର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ରହିଲା କେଉଁଠି? ଆପଣ ତା’ ପାଇଁ ଦୁଆ କରନ୍ତୁ । ଆଉ ସମସ୍ତେ ତା’ ପାଇଁ ଦୁଆ କରନ୍ତୁ ।- ସଲିମା ବିବିଙ୍କର ସ୍ୱରରେ ସେହି ଲମ୍ବା ଉଦାସୀନତା ଆଉ ଏକ ଦୁଖର ଦାରୁଣ ପର୍ଦ୍ଦାଥିଲା । ସେ ସ୍ୱର ଭାଙ୍ଗି ପଡୁଥିବା ଘରର ବାଉଁଶର କରୁଣ ଶବ୍ଦ ଥିଲାପରି ଲାଗୁଥିଲା । ଅବିନାଶ କିଛି ବୁଝିପାରୁ ନଥିଲା ।
କଣ ଘଟିଛି?- ଅବିନାଶ ପଚାରିଲା ।
ସଲିମା ବିବିଙ୍କର ଆଖିରୁ ଥପ୍ ଥପ୍ ହୋଇ ଲୁହ ଗଡି ପଡିଲା । ଅବିନାଶ ଆବୁ ହମଜାଙ୍କ ଆଡକୁ ଅନାଇଲା । ସେ ଉଦାସୀନ ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲ ଆଡକୁ ଅନାଇଥିଲେ । ବହୁତ ବଡ଼ କିଛି ଏ ଭିତରେ ଘଟିଛି । ଉଭୟେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସେହି ଦୁଃଖର ଭାରାରେ କିଛି କହିପାରୁ ନାହାନ୍ତି । ଅବିନାଶ ଏକ ଶୁନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସଲିମା ବିବିଙ୍କ ଆଡକୁ ଅନଇଥିଲା । ଏହି ସେହି ମହିଳା । ଏକ ଓଜସ୍ୱୀ ବକ୍ତା । କିଛି ଦୁଃଖ ବା ସୁଖରେ ବିଚଳିତ ହେବା ଭଲି ସାମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ସେ ନୁହନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ନିଜ ତନୟାର ଦୁଃଖରେ ସେ ଏକ ସାଧାରଣ ମା ହୋଇଗଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ ସଲିମା ବିବି ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳିଲେ ।
ଆପଣ ତା’କୁ ଦେଖିଥିଲେ । ମୋ ଝିଅଭଳି କେହି ସୁନ୍ଦରୀ ସାରା ଦ୍ୱୀପରେ ନଥିଲେ୤ କିନ୍ତୁ ତା’ର ଆଉ ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ ।- ଏତିକି କହି ପୁଣି ସକେଇ ହେଲେ ।
ଏଇଟା ଅବିନାଶ ସତ ଭାବିଲା । ସେ ଜାଣିବାରେ ସାୟେଦା ଭଳି ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ କେହି ନଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଏକ ପ୍ରଶଂସକର ଆଖି ସୁନ୍ଦରତାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ । ତେଣୁ ନିଜ ଅଜାଣତରେ ସେ ସାୟେଦାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲା । ତା’ର ଆଖିରେ ଏବେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା । ନାରୀର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ ଚିରନ୍ତନ ରହିଥାନ୍ତା କି?
ବ୍ରେଷ୍ଟ କ୍ୟାନସର ।– ଏଇ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ କହି ସଲିମା ବିବି ଚୁପ ହୋଇଗଲେ ।
ଏଇ ଆର ସପ୍ତାହରେ ମୁଁ ଫେରିଲି ଝିଅ ସହ । ଚେନ୍ନାଇରେ ଆପୋଲୋ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଦୁଇମାସ ଧରି ଚିକିତ୍ସା ହେଉଥିଲା ।– ସେ ରହିଗଲେ । ତାଙ୍କର ଛାତି କୋହରେ ଫୁଲି ଉଠୁଥିଲା । ଏକ ମା’ର କଥା । ଝିଅର କଷ୍ଟରେ ମାକୁ ଅପରିସୀମ କଷ୍ଟ ହୁଏ । ଅବ୍ୟକ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ମା ସବୁବେଳେ ଛାଟିପିଟି ହେଉଥାଏ । ବହୁ କଥା କହି ହୁଏନା ଝିଅର ପ୍ରତି ସୁଖ ଆଉ ଦୁଃଖ ମା ଯେମିତି ନିଜ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରେ । ସେ କିଛି ସମୟ ବୁଲୁଥିବା ଓଜନିଆ ଜଳକଣାସବୁକୁ ଅନାଇ ରହିଲେ । ନିଜ ଛାତି ଭିତରେ ଉଠୁଥିବା କୋହକୁ ସମ୍ଭାଳିଲେ ।
କେମୋ ନେଇଛି । ଏବେ ଭଲ ହୋଗଲାଣି ।- ସଲିମା ବିବି କହିଲେ । ଏବେବି ତାଙ୍କ ଆଖି ଜୋଣରେ ଲୁହ ଜକେଇଥିଲା । କେମୋ ନେଲାପରେ ସୈାନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କିଛି ରହିବନି । ଔଷଧର ପ୍ରଭାବରେ ବାଳ ଝଡି ପଡିଥିବ, ଆଖି କୋରଡଗତ ହୋଇ ଯାଇଥିବ । ଅସମୟରେ ତରୁଣୀ ବୁଢୀ ହୋଇଯାଇଥିବ । ମାକୁ ଝିଅର ଔଜଲ୍ୟହୀନ ରୂପ, ତା’ ପୁଣି ଏକ ଅସାମାନ୍ୟା ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅର, ଏକ ଶିରୀହୀନ ରୂପ କଷ୍ଟ ଦେଇଚାଲିଥିବ ।
ଅପରେସନରେ ତା’ର ବ୍ରେଷ୍ଟକୁ ବାହାର କରିଦିଆଗଲା ।- ସଲିମା ବିବି କେତୋଟି ଶବ୍ଦ କହି ପୁଣି ସକେଇ ହେଲେ । ହେବାର କଥା । ଅବିନାଶ ସଲିମା ବିବିଙ୍କ ଆଡକୁ ଅନଇଥିଲା । ଲମ୍ବା ଚଉଡା ଚେହେରା । ଆଜି ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସୈାନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅଛି । ମୁହଁର ଗଠଣ ଅତି ଭଲ । ପ୍ରାୟ ଖଣ୍ଡା ଭଳି ନାକ । ରଙ୍ଗ ହଳଦିଆ ଗୋରା । ତାଙ୍କର ଝିଅ ସାୟେଦା । ଟିକିଏ ଖୁଣିବାକୁ ନାହିଁ । ନାରୀର ସୈାନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଉପାଦାନ ହେଉଛି କୁଚଦ୍ୱୟ । ଏକ ଅପରେସନ ପରେ ରୂପର ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶ ହରାଇ ବସିଛି ସାୟେଦା । ମା ଆଖି ଆଗରେ ସେ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀରୁ ଅସୁନ୍ଦରୀ, ବିକଳାଙ୍ଗ ହୋଇ ଯାଇଛି୤ ଅବିନାଶ ମଧ୍ୟ ସଲିମା ବିବିଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଉଦାସ ହୋଇଗଲା । ସାୟେଦା ଭଲ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନ ଖେଳେ । ଝିଅଟିର ଭାରୀ ସ୍ତନ ପ୍ରାୟ ଦୋଳାୟମାନ ହେଉଥାଏ । ତା’ର ରୂପ ଶତଗୁଣିତ କରୁଥିଲା ତା’ର ପୂର୍ଣ ଶରୀର । ଆଃ, ମଣିଷର ରୂପ କେଇଦିନ । ଏକ ରୋଗରେ ସବୁ ହରିଯାଏ ।
ଏ ଭିତରେ ଉତ୍ତମ ଚାହା ନେଇଆସିଲା । ରାସ୍ତା ଧାରର ଚାହା ଦୋକାନରେ କିଛି ଲୋକ ଠିଆ ହୋଇ ଚାହା ପିଉଥିଲେ । ଉତ୍ତମର ବ୍ୟବହାର ଭଲ । ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥାଏ । ସଲିମା ବିବିଙ୍କ ବାରମ୍ବାର ଆଖି ପୋଛିବା ଦେଖି କିଛି ବଡ଼ ଦୁଃଖଦ ଘଟିଛି ବୋଲି ଠଉରାଇ ନେଇଥିଲା । ଚାହା ପିଇ କଥାଟା ହାଲୁକା ହୋଇପାରିବ ବୋଲି ତା’ର ଧାରଣା । ମଝିରେ ସାମାନ୍ୟ ଆଉ କିଛି ଘଟିଲେ ପରିବେଶ ନରମ ହୋଇଯାଏ । ସଲିମା ବିବି ଧିରେ ଚାହା ପିଇଲେ । ଅବିନାଶ ମଧ୍ୟ ଚାହା ପିଉଥିଲା । ସଲିମା ବିବିଙ୍କର ଆଖିରେ ଲୁହ ଚିକ୍ ଚିକ୍ କରୁଥିଲା । ଠପ୍ ଠପ୍ ହୋଇ ଲୁହ ଗଡୁ ନଥିଲା । ସେ ମଝିରେ ମଝିରେ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ । ଅନ୍ୟପଟେ ଲୋକମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ । ଆଉ କିଛି ସମୟପରେ କନଭୟ ଆରମ୍ଭ ହେବ । ପୁଲିସମାନେ ଗାଡି ସବୁକୁ ଧାଡିରେ ଠିଆ କରାଉଥିଲେ । ଲୋକମାନଙ୍କର ଏଣ୍ଟ୍ରି ହେଉଥିଲା । କିଏ ଏ ଜାଗାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି ଆଉ ଯାଉଛନ୍ତି ସବୁ ଲେଖା ରହୁଥିଲା । ଜାରୱା ଅଞ୍ଚଳ ଅତି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ଅଞ୍ଚଳ । କିଏ ଯାତ୍ରୀ କେତେବେଳେ କିଛି ନିଜ କୌତୁହଳପାଇଁ ବିପଦପୂର୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି । ଅଯଥାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅସୁବିଧା । କିଏ କ’ଣ ପରେ ଟିପ୍ପଣୀ ବାହାର କରିବ । ତା’ର ଉତ୍ତର ଦେବା ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ ହୋଇ ପଡି଼ବ । ଆଡମିନିଷ୍ଟ୍ରେସନ ସବୁ ପ୍ରକାର ସତର୍କତା ଅବଲମ୍ବନ କରୁଛି ।
ଆଉ ତା’ର ପରିବାର?- ଅବିନାଶ ପଚାରିଲା । ପୁରୁଣା କଥା ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ । ସାୟେଦାର ବିବାହ ଆଉ ଘର ସଂସାର ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା । ତା’ର ପରିବାର ପୂର୍ଣ ହୋଇଥିବ ବୋଲି ଅବିନାଶ ଭାବୁଥିଲା । ସଲିମା ବିବି ଅତି ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ସର୍ବଗୁଣ ସଂମ୍ପନ୍ନା ନାରୀ ଆଉ ଆବୁ ହମଜା ଅତି ହିସାବୀ ଆଉ ସଂସାରରେ ଅତି ପାରଙ୍ଗମ ବ୍ୟକ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ଝିଅ ଯେ କିଛି ଅସୁବିଧାରେ ଥିବ ବୋଲି ଅବିନାଶ ଭାବୁ ନଥିଲା ।
ତା’ର ପରିବାର ବୋଲି କିଛି ରହିଲାନି ।- ସଲିମା ବିବିଙ୍କର ସ୍ୱର ଅତି କରୁଣ ହୋଇ ଉଠିଲା । ପ୍ରାୟ ଚିଁ ଚିଁ ହୋଇ ଶବ୍ଦ ସବୁ ବାହାରୁଥିଲା ।
ଅବିନାଶର ଆଖି କେମିତି ଭାରୀ ହୋଇଗଲା । ସୁନାମୀର ପର୍ବତ ଆକାରର ଢେଉରେ କ’ଣ ତା’ର ସ୍ୱାମୀ ଭାସିଗଲେ କି? ଆଣ୍ଡାମାନରେ ଅନେକ ଲୋକ ସୁନାମୀରେଭାସି ଯାଇଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ଶବ ମଧ୍ୟ ମିଳିନି । ଘରେ ବସିଥିଲେ । ସୁନାମୀର ଢେଉରେ ଭାସିଗଲେ । ସେମିତି କ’ଣ ଘଟିଛି? ଅନେକ ଲୋକ ଆଣ୍ଡାମାନରେ ଅସମୟରେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି । ସଲିମା ବିବି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଚୁପ ରହିଲେ । ତା’ପରେ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଜ୍ୱାଇଁକୁ ଜ୍ୱର ହୋଇଥିଲା । ଲିଭର ଆଗରୁ ଖରାପ ଥିଲା । ବଞ୍ଚିଲେନି । ଅସମୟରେ ଚାଲିଗଲେ ।
ସାୟେଦାକୁ ବୟସ ବେଶି ହୋଇନଥିବ । ଆଉ ତା’ର ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ ବୟସ୍କ ହୋଇ ନଥିବେ । ଏ ଭିତରେ ଚାଲିଯିବାଟା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଥିବ । ସବୁଠାରୁ କଷ୍ଟ ବାପ ଆଉ ମାଙ୍କୁ । ସ୍ୱାମୀ ମରିଯାଇଛନ୍ତି ଆଉ ତା’ ଉପରେ ନିଜକୁ କ୍ୟାନସର । ଅଲିମା ବିବି ସବୁ ଗପିଲେ । ସାୟେଦା ଜେଟ ଏଆରଲାନ୍ସରେ ପୋର୍ଟବ୍ଲେୟାରରେ ଚାକିରୀ କଲା । ପରେ ସ୍ପାଇସ ଜେଟ ପାଇଁ କାମ କଲା । ସୁନ୍ଦରୀ, ସୁଶୀଳା ଆଉ କାର୍ଯ୍ୟଦକ୍ଷ । ସବୁ ଭଲ ଚାଲିଥିଲା । ସୁନ୍ଦର ପାତ୍ର ସହ ବିବାହ ହେଲା । ଗୋଟିଏ ପୁଅ ଆଉ ଝିଅର ମା ହେଲା ସାୟେଦା । ସଂସାର ଠିକ ଚାଲିଥିଲା । ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଦୁଃଖ ମାଡି ଆସିଲା । ସାୟେଦା ବିଧବା ହେଲା । ପରେ କ୍ୟାନସରରେ ତା’ର ରୂପ ଚାଲିଗଲ । ସାୟେଦାର ଦୁଃଖ ନଦେଖିପାରି ତା’କୁ ଭାଇ ପାଖକୁ ରଙ୍ଗତ ( ମଧ୍ୟ ଆଣ୍ଡାମାନ) ପଠାଇ ଦେଇଛନ୍ତି । ଏତେ ଦୂର କାରରେ ଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ତେଣୁ ସେ ହେଲିକପ୍ଟରରେ ରଙ୍ଗତ ଆସିଥିଲା । ତିରିଶ ଚାଳିଶ ମିନିଟର ଯାତ୍ରା । ଆଜିକାଲି ଦ୍ୱୀପ ଦ୍ୱୀପ ମଧ୍ୟରେ ହେଲିକପ୍ଟର ସେବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି । ତେଣୁ ଅସୁସ୍ଥ ସାୟେଦା ଆସିପାରିଲା । ସଲିମା ବିବି ସାୟେଦାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି । ଭାଇ ପାଖରେ ଭଉଣୀ ସୁଖରେ ଥିବ । ତଥାପି ଅସୁସ୍ଥ ଝିଅକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମା’ର ମନ ଉଚ୍ଛନ୍ନ ହେଲା । ଆବୁ ହମଜା ତେଣୁ ସଲିମା ବିବିଙ୍କୁ ଧରି ରଙ୍ଗତ ଯିବେ । ରାସ୍ତା ଅନେକ ଦୂର । ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ଦିନ ଦୁଇଟା ବା ତିନିଟା ବାଜିବ । ମଝିରେ ଦୁଇଟା ପାଣି ରାସ୍ତା ବୋଟରେ ପାରି ହେବାକୁ ପଡି଼ବ । ଆଣ୍ଡାମାନ ଟ୍ରଙ୍କ ରୋଡ ଜାରୱା ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଝିରେ କାଟି ଉତ୍ତର ଆଣ୍ଡାମାନର ଡିଗିଲିପୁର ପର୍ୟ୍ୟନ୍ତ ଲମ୍ବି ଯାଇଛି । ଫେରି ବୋଟରେ ଗାଡି, ବସ ସବୁ ଯାନବାହାନ ଲୋକଙ୍କ ସହ ପାରି ହୋଇଯାଏ । ଦୁଇଟା ଫେରି( ବୋଟରେ ପାରିହେବା) ଅଛି । ସବୁ ଫେରିପାଇଁ ସମୟ ବନ୍ଧା ହୋଇଛି ।
ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ଦୁହେଁ ମୋ ଜାଣିବାରେ ସାୟେଦାଠୁ ବଡ଼୤ - ଅବିନାଶ କହିଲା ଅବିନାଶ ସାୟେଦାକୁ କେବଳ ଦେଖିଥିଲା । ଅନ୍ୟ ଦୁଇଭାଇ ବାପ ମାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହୁନଥିଲେ । ସେମାନେ ବୋଧହୁଏ ସେତେବେଳକୁ କେଉଁଠି ଚାକିରୀ କରୁଥିଲେ ।
ସାନ ଆକ୍ସିଡେଣ୍ଟରେ ଚାଲିଗଲା ।- ସଲିମା ବିବି ନିଜର ଶବ୍ଦକୁ ଢୋକିନେଉଥିଲେ ।
ସେ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଲି ନେଲେ । ସାୟେଦା କଥା କହିଲାବେଳେ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଅନବରତ ବୋହୁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ପୁଅ କଥା କହିଲାବେଳକୁ ସେତେ କାନ୍ଦିଲେନି । ସାନପୁଅ ଜମୀର ବର୍ଷାବେଳେ ଗଛ ମୂଳେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା । ତା’ ଉପରେ ଗଛ ଉପୁଡି ପଡିଲା । ତାଙ୍କର ଭାରୀ ଶ୍ୱାସ ଅବିନାଶ ଶୁଣି ପାରୁଥିଲା । ତାଙ୍କ ହାତରେ ପେପର ଟି କପ ଥିଲା । ସେ ତା’କୁ ଜୋରରେ ଜାବୁଡି ଧରିଥିଲେ । ନିଜ ଭିତରର ଦୁଃଖକୁ ସେ ନିଜ ଭିତରେ ସମ୍ଭାଳୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି କପକୁ ଜୋରରେ ଚିପୁଥିଲା । କିଛି ବଳିଥିବା ଚାହା ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ଉପରେ ପଡିଲା । ସଲିମା ବିବି ସେ ଆଡକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେନାହିଁ । ତାଙ୍କର ଆଖି ବନ୍ଦ ଥିଲା ଆଉ ଛାତି ଜୋରର ଉଠୁଥିଲା ପଡୁଥିଲା । ଆକାଶରୁ ବହୁତ ଧିରେ କିଛି ଜଳକଣା ଝରିପଡିଲା । କିଏ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଉପରେ ପାଣି ଛାଟି ଦେଉଛି । ଏକ ଦୁଃଖୀ ଆତ୍ମା ଉପରେ କିଏ କରୁଣାର ବାରି ଯେମିତି ଛିଞ୍ଚୁୁଛି ।
ମୋ ଘରର କିଛି ଦୋଷ ଅଛି । ଯେବେଠାରୁ ସେ ଘରକୁ ଗଲି, କିଛି ନା କିଛି ଦୁଃଖ ପଡୁଛି ।- ସଲିମା ବିବି କହିଲେ । ଆବୁ ହମଜା ସେମିତି ଜଡ ଭଳି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ । ସେ କିଛି କହି ନାହାନ୍ତି । ତାଙ୍କର ନୀରବ ଆଖି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗି ରହିଥିଲା । ସେଥିରେ କିଛି ଆଉ କହିବା ପାଇଁ ଥିଲା ଭଳି ଲାଗୁ ନଥିଲା ।
ଘର ବିକି ଦେଇଛି । ନୂଆ ଘରକୁ ଯିବି ।- ସଲିମା ବିବି କହିଲେ । ତା’ପରେ ସେ ଅବିନାଶର ହାତ ଧରି ପକାଇଲେ ।
ଆପଣ ସାୟେଦା ପାଇଁ ଦୁଆ କରନ୍ତୁ । ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଆରେ ତା’ର କଷ୍ଟ ଚାଲିଯିବ ।– ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ବାଷ୍ଫାରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
୨-
ଏମିତି କଥାବାର୍ତ୍ତା ଭିତରେ ଅନେକ ସମୟ ହୋଇଗଲା । ବାହାରେ ଜିରକାଟାଙ୍ଗ ପୁଲିସ ପୋଷ୍ଟରୁ ସର୍ବସାଧାରଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟମାବଳୀର ଘୋଷଣା କରାଯାଉଥିଲା । ଜାରୱା ଅଞ୍ଚଳରେ ସାବଧାନତା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ । ରାସ୍ତାରେ ଗାଡି ଅଟକାଇବେ ନାହିଁ । ଜାରୱାଙ୍କ ଫଟୋ ନେବେନାହିଁ । ଏମିତି ଅନେକ ନିୟମ । ଆଉ କିଛି ସମୟପରେ କନଭେୟ ବାହାରିବ । ସଲିମା ବିବି ନିଜ ଗାଡି ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଗାଡିର କାଚ ପଛପଟେ ଏକ ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମୟ ସହ ନିସହାୟ ହୋଇଯାଇଥିବା ଏକ ଆତ୍ମା ନିଜର ଆଶାକୁ ନେଇ ବସି ରହିଥିଲା । ଭିତରୁ ସେ ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲେ । ହାଲୁକା ବର୍ଷା ପଡି଼ବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଅବିନାଶ ନିଜ ଗାଡି ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲା । ବାହାରେ କନଭୟ ଗଡିବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଅନେକ ଗାଡି ସେ କନଭେୟରେ ଥିଲା । ଆଗରେ ଏକ ଲାଲ ବସ ଥିଲା । ସେଥିରେ ପୁଲିସ କନେଷ୍ଟବଳଟିଏ ଏକ ରାଇଫଲ ଧରି ବସିଥିଲା । ଏସକର୍ଟ । କେଉଁଠି କିଛି ଘଟିପାରେ । ତା’ ପରେ ପରେ ଗାଡି ସବୁ ଧାଡିକରି ଚାଲୁଥିଲା । କାହାରିକୁ ରାସ୍ତାରେ ଅଟକିବାର ନାହିଁ । ସାପ ଭଳିଆ ବଙ୍କି ଯାଇଥିବା ରାସ୍ତା । ରାସ୍ତାରେ ଲୋକଟିଏ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା । ଜାରୱା ଅଞ୍ଚଳରେ କେହି ଠିଆ ହେବା କଥା ନୁହେଁ । ସେମାନେ ଏ.ଏ.ଜେ.ଭି.ଏସ୍. ର ଲୋକ, କାମ ହେଉଛି ଜାରୱାମାନଙ୍କୁ ଜଗିବା ଯେମିତିକି କେହି ସେମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ନମିଶନ୍ତୁ ।
ଜାରୱାମାନେ କାହାନ୍ତି? ସତେ ଯେମିତି ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲି ପଶୁ ଏକ ଚିଡିଆଖାନା ଭିତରେ ଧରାହୋଇ ଅଛନ୍ତି ।- ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା ।
ରାସ୍ତା ଧାରରେ ଦୁଇଜଣ ଜାରୱା ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ ବସିଥିଲେ । ବାମକୁ ଏକ ଟିକିରି ପାହାଡଥିଲା । ସେଇଠି ଜାରୱାମାନଙ୍କ କୁଡିଆ ଦେଖିବ । – କିଏ କହିଲା ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖି ସେ ଆଡକୁ ବୁଲିଗଲା । ଏକ ଚାଳିଆ ଘରର ସାମାନ୍ୟ ଝଲକ ଥିଲା । ଗାଡିରୁ ବେଶି କିଛି ଦେଖି ହୁଏନାହିଁ । ପ୍ରାୟ ୩୦-୪୦ ମିନିଟ ଯାତ୍ରା ପରେ ଏପଟ ଜେଟିରେ ପହଞ୍ଚିଲେ । ପାଣିରେ କିଛି ଯାତ୍ରା । ତା’ପରେ ବାରାଟାଙ୍ଗର ଜେଟି । ତା’ପରେ ଆଗକୁ ରାସ୍ତା ଯାଇଛି ।
ଅବିନାଶ, କିଛି ଖୋଜି ପାରିଲ?- ଅବିନାଶର କାନରେ କିଏ ଯେମିତି କହୁଥିଲା । ଅବିନାଶ କିଛି ବୁଝି ପାରିଲାନି । ଜାରୱା ଅଞ୍ଚଳ ଦେଇ ଯେ ଯାତ୍ରା କରିଛି, ସେମାନଙ୍କ ହଟକୁ ଯାଇଛି । କିଛି ଅଲଗା ଲାଗିଲାନି । କିଛି ନୂଆ ଲଗିଲାନି । ଅନେକ, ସେମାନଙ୍କ କୁଡିଆ, ସେମାନଙ୍କ ରୂପ ଭେକ ସବୁ ଅଲଗା ।
ତୁମକୁ ସବୁ ସାଧାରଣ ଲାଗିବ, ସବୁ ଗତାନୁଗତିକ, ଆଗକୁ ତୁମେ ତଥାପି ଖୋଜିନିଅ ।– ତା’ ଭିତରୁ କିଏ ସେମିତି କହି ଚାଲୁଥିଲା ।
ଅବିନାଶ ଜେଟିକୁ ଅନାଇଲା । ଅନେକ ବଦଳିଯାଇଛି । ଆଜିକାଲି ଟିକିଏ ଅଧିକ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡୁଛି । ଦିନ ସରି ଆସିବାକୁ ଅନେକ ବିଳମ୍ବ ହେବ । ଆକାଶ ସେମିତି ମେଘୁଆ । ବାରାଟାଙ୍ଗର ମିଡିଲ ଷ୍ଟ୍ରେଟ ପଟ ନିମ୍ବୁତାଲା ନୀଳାମ୍ବୁର ଜେଟିରେ କଥା ହେଲାବେଳେ ଜଣାଗଲା ଯେ କଦମତାଲା ଜେଟିରେ ଫେରି ନିୟମିତ ଚାଲେ । ତେଣୁ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେବନି । ବାରାରଟାଙ୍ଗରୁ ସେପଟର ଜେଟି ବେଶି ଦୂର ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ରାସ୍ତା ଅତି ଖରାପ ଥିଲା । ଭାବିବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଆହୁରି ଖରାପ । କାଠ ଲଗ ବୋଝେଇ ଟ୍ରକ ସବୁ ଯିବାଦ୍ୱାରା ରାସ୍ତା ସାରା ଗାତ ହୋଇଯାଇଛି, ଗଲାବେଳକୁ ଲାଗିବ ଯେମିତି ସମୁଦ୍ରରେ ଲହଡି ପରେ ଲହଡିରେ ବୋଟଟିଏ ଉଠୁଛି ପଡୁଛି । ଏମିତିଆ ରାସ୍ତାରେ ଜୋରରେ ଯିବାର ପ୍ରଶ୍ନ ନାହିଁ । ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଘଣ୍ଟାରୁ ଅଧିକ ଲାଗିଲା । ବେଶି କିଛି ଭାବିବାର ନଥିଲା । ଏଇଆ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ସେପଟେ ଜେଟିରେ ଫେରି ବୋଟ ସବୁବେଳେ ଚାଲୁଛି । ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡି଼ବନି । କିନ୍ତୁ ନିଜ ଭାବିବା ହିସାବରେ ସବୁବେଳେ କଥା ଚାଲେନି । ପାଣି ଆଉ ଜଙ୍ଗଲିଆ ଅଞ୍ଚଳରେ ବହୁତ ଅନିଶ୍ଚିତତା ଥାଏ୤ ସେମିତି ଏଠି ଏକ ଫେରି ଖରାପ ହୋଇଯାଇଛି ଆଉ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଫେରି ଏପଟ ସେପଟ ହେଉଛି । ଅନେକ ଗାଡି ପାରି ହେବା ପାଇଁ ଅଛି । କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡି଼ବ ।
ଅବିନାଶ ଏପଟ ସେପଟ ଅନାଇଲା । ବୁଲିବାକୁ କିଛି ସେମିତି ନାହିଁ, ଆଉ କିଛି କରିବାକୁ ନାହିଁ । ଆଗରେ ପାଣିର ଧାର । ସେପଟେ ଆଉ ଏକ ଜଙ୍ଗଲିଆ ଦ୍ୱୀପ, ସେଇଟା ମିଡିଲ ଆଣ୍ଡାମାନ । ପାଣି ଗାଢ ନୀଳ ଆଉ ଜଙ୍ଗଲ ଗାଢ ସବୁଜ । ଲୁଣା ଗଛସବୁ ପାଣି ଭିତରକୁ ମାଡି ଆସିଛି । ସେପଟର ହମଫ୍ରେ ଷ୍ଟ୍ରେଟ ପଟ ଗାନ୍ଧିଘାଟ ଜେଟିର ଧାରରେ ଫରେଷ୍ଟ ଡିପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ଏକ ନିରୀକ୍ଷଣ ଚୌକି ଆଉ ଟୁରିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବସିବା ଜାଗା । ସେଇଠି ବସି ଲୁଣା ଜଙ୍ଗଲର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଉପଭୋଗ କରିହେବ । ଏପଟେ ଏକ ଛୋଟ ଦୋକାନ, କିଛି ସାମାନ୍ୟ ଖାଇବା ଜିନିଷ ବିକ୍ରି ହେଉଛି ଆଉ ପାଖରେ ଏକ ବଡ଼ ହଲ । ଆଉ ସେଇଟା ହେଉଛି ଏକ ହୋଟେଲ । ଯାତ୍ରୀମାନେ ଖାଇବେ । ଯାତ୍ରୀ ବିଶ୍ରାମଗାରକୁ ହୋଟେଲରେ ପରିଣତ କରିଦିଆ ଯାଇଛି । ଏଇଟା ଅବିନାଶକୁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା । କୁଆଡେ କିଛି ନାହିଁ । ସିଧା ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରୁ ଏକ ମୋଟା କଳା ରୋଡ ସାପଭଳି ମୁଣ୍ଡ କାଢି ପାଣି ପାଖରେ ଆସି ସରି ଯାଇଛି । ଲୋକମାନେ ଅପେକ୍ଷା କେରିବା ସମୟରେ କିଛି ଖାଇ ପାରିବେ । ବାହରେ ସେମିତି କିଛି ଚାକଚକ୍ୟ ନଥିଲା ।
କ୍ରମଶଃ. . .